Radiacja

Promieniowanie, zwane też radiacją, to przepływ cząstek lub fal wysyłanych przez ciało przez medium, zwykle jest nim próżnia. Jest najpowszechniejszą metodą przesyłania energii jaka występuje w znanym nam wszechświecie Właściwości fal elektromagnetycznych zależą od długości takiej fali. Promieniowaniem o różnej długości są fale radiowe i TV, promienie rentgenowskie, promienie gamma, ultrafiolet. Promieniowanie widzialne stanowi małą część widma. Podczas obserwacji wszechświata naukowcy często korzystają z teleskopów wrażliwych na różne rodzaje promieniowania, tak by móc zebrać dane o bardzo różnych kosmicznych obiektach. Na przykład, rejestrowanie światła ultrafioletowego pozwala nam określić skład i temperaturę gwiazd. Najbardziej rozpowszechnionym promieniowaniem jest Mikrofalowe Promieniowanie Tła, zwane też promieniowaniem reliktowym. Jest to pozostałość po Wielkim Wybuchu. Promieniowanie wypełnia Wszechświat jednorodnie w każdym kierunku, co potwierdza hipotezę Wielkiego Wybuchu, który dał początek naszemu wszechświatowi,

Quaoar

Quaoar to jedna, z pięciu planet karłowatych (planetoid) występujących w naszym układzie słonecznym. Jest wystarczająco duży, by być obiektem kulistym, ale niestety za mały by zyskać dumne miano planety. Stąd też planetoida, czyli coś mniejszego niż planeta. Cóż bowiem jest potrzebne, by kosmiczny obiekt zyskał miano planety? Otóż ciało kosmiczne jest klasyfikowane jako planeta, gdy ma średnicę większą niż 2000 km, stabilną orbitę, kulisty kształt, będący efektem działania własnej siły ciężkości oraz wyraźnie dominuje wśród inny dał niebieskich w sąsiedztwie. Większość planet karłów spełnia te warunki, poza jednym, czyli średnicą Z tego powodu w 2006 r. zdegradowany został Pluton.

Pulsary

Kiedy gwiazda eksploduje jako supernowa to czasami pozostawia po sobie małe, lecz masywne jądro. Taki obiekt, składający się głównie z neutronów, jest obiektem supergęstym. Jego masa przekracza kilka razy masę naszego Słońca, ale średnica wynosi zaledwie kilka kilometrów. Pulsary są zwane gwiazdami neutronowymi. W niektórych przypadkach gwiazdy neutronowe zachowują oryginalny moment pędu, a z powodu nowego mniejszego rozmiaru uzyskują olbrzymią prędkość obrotową. Szybki obrót, w połączeniu z wysoką gęstością, tworzy silne pole magnetyczne, które wysyła wiązki promieniowania od biegunów gwiazdy w przeciwnych kierunkach, wirujące wraz z obrotem gwiazdy. Pulsary są jednymi z najszybciej wirujących obiektów we wszechświecie, jakie znamy. Niektóre pulsary obracają się z prędkością równą jednej czwartej prędkości światła. Wirujący pulsar omiata przestrzeń wokół siebie promieniowaniem elektromagnetycznym. Mimo pozornie nieprzyjaznych właściwości, pulsary mogą być gwiazdami sprzyjającymi istnieniu egzoplanet. Odkrycie z 1992 r. potwierdziło to przypuszczenie. Odkryte wówczas egzoplanety faktycznie towarzyszyły pulsarowi.

Mgławice

Gdy życie gwiazdy dobiega końca, to może ona stać się supernową, wyrzucając w przestrzeń kosmiczną swoją materię. „Chmura" pyłów i gazów, uchodzących z umierającej gwiazdy rozchodzi  się w przestrzeni kosmicznej falami o różnych grubościach, dając wrażenie kształtów i form : wyjątkowej urodzie. Talią chmurę nazywamy mgławicą. Mgławice są ważnym elementem wszechświata, ponieważ odpowiadają one za powtórne wykorzystanie materii i powstawanie nowych ciał niebieskich, takich jak gwiazdy i planety. Uważa się, ze nasz system solarny również powstał z istniejącej wcześniej mgławicy. Mgławice są również ważne podczas badania supernowych. Obserwując szybkość wzrostu mgławicy i rozprzestrzeniania się materii możemy dostrzec, jaki typ gwiazdy może być przyczyną pierwotnej eksplozji.

Obserwatoria astronomiczne

Zaczynali od prymitywnych przyrządów, teraz dysponują urządzeniami, będącymi cudami współczesnej techniki - astronomowie od zawsze wykorzystywali obserwatoria, by poznawać otaczający nas kosmos. I niezależnie od tego, czy chodziło o obliczenie odległości od jakiejś gwiazdy, czy też odwzorowanie nocnego nieba obserwatoria astronomiczne stanowiły niezbędny element prób zrozumienia wszechświata. W zależności od tego, jaka aparatura pracuje w obserwatorium możemy mówić o obserwatoriach astrometrycznych, astrofizycznych i radioastronomicznych. Największe optyczne obserwatorium to obserwatorium na Wyspach Kanaryjskich, w którym umieszczono Gran Telescopio Canarias o średnicy 10,4 m. Rekord ten zostanie pobity w chwili, gdy uruchomiony zostanie Ogromnie Wielki Teleskop Europejski (European Extremely Large optical/near-infrared Telescope - E-ELT), Ma on mieć średnicę 39,3 m. Teleskop ma zacząć pracować w 2020 r.

Mars

 Mars jest planetą, która nie bez powodu od zawsze budziła ciekawość naukowców. Nazywany Czerwoną Planetą, Mars kusił naukowców wrażeniem, że niegdyś była na nim woda, a co za tym idzie być może też życie. We wrześniu 2013 r. marsjański łazik Curiosity dostarczył dowodów na to, że faktycznie na Marsie jest woda (choć jest jej niewiele - raptem 2%), ale w przeszłości było jej dużo więcej. Dowodzą tego m.in. liczne zdjęcia koryta rzeki oraz kamieni wyglądających jak otoczaki. Już w latach 60. ubiegłego wieku, gdy zaczęła się era podboju kosmosu wysłaliśmy 50 różnych statków kosmicznych na Marsa, ale tylko 21 udało się osiągnąć cel. Dla NASA i innych agencji kosmicznych eksploracja Marsa jest nadal priorytetowym zadaniem. Po pierwsze ze względu na ciekawą przeszłość tej planety, a po drugie w dalszym ciągu istnieje szansa, że na Marsie gości jakaś forma żyda. Przy okazji zrozumienie tego, co stało się z Marsem i jak doszło do ewentualnej utraty środowiska zdolnego do zamieszkania ułatwi nam prognozowanie losów naszej własnej planety.

Skala Kelwina

Kiedy naukowcy rozmawiają o temperaturach występujących w kosmosie, talach np. jak temperatura gwiazd, posługują się skalą Kelwina. 0 stopni Kelwina (-273,15 “ C) jest zdefiniowane jako zero absolutne, czyli najniższa możliwa temperatura jaką może mieć dało. W temperaturze zera bezwzględnego cząsteczki przestają drgać Tymczasem najwyższa, teoretycznie nieskończenie wielka temperatura jaka może występować we wszechświecie miała miejsce w czasie Wielkiego Wybuchu. Po nim w kosmosie zapanował znany nam kosmiczny chłód, czyli temperatura -270,450 C, a więc 2,70IC